San Francisco.

Na natuur, was het de afgelopen dagen tijd voor San Francisco. Hoewel Amerikaans met cable cars, pancakes voor het ontbijt en veel daklozen, was er ook veel Frans deze dagen. Toeristen die overal rondliepen, tentoonstellingen over de verzameling van Gertrude Stein en haar broers in Parijs, Picasso's uit Parijs en het museum Legion of Honor gemodelleerd naar Frans voorbeeld.
Maar San Francisco is ook de liberale stad, de homo en lesbo stad - zeker in de Castro. En een stad met zeeleeuwen in de haven, met mooie Victoriaanse gebouwen, met vergezichten, met mist en met de Golden Gate Bridge. Via de brug de stad binnen komen rijden en het uitzicht er op.

Redwoods en de zee.

Redwoods zijn geen gewone bomen maar groot, groot en hoog. Als je er langs loopt, voel je je klein en alsof je in een sprookje loopt. Na de Redwoods nu uitzicht op de Stille Oceaan.

Tegenspel. Liefde of de voorafschaduwing van wraak.

Soms lees je een boek, waarvan je tegen beter weten in hoopt dat het goed afloopt. Tegenspel van Floortje Zwigtman is zo'n boek. Het tweede deel van 'Een groene bloem' triologie beschrijft het de ontluikende liefde tussen Adrian Mayfield, de 17-jarige jongen uit de East-End voor wie homoseksualiteit eigenlijk geen probleem is en Vincent Fairley, de wat oudere kunstschilder vol principes. Dit alles tijdens het hoogtepunt van Oscar Wilde, zijn processen en zijn val.
Adrian heeft gewerkt als jongenshoer en stal ooit het dagboek van Vincent. Geheimen die hij niet kan vertellen omdat hij weet dat Vincent zijn liefde dan over zal zijn. Waar hij van de (lichamelijke) liefde wil genieten, is dat voor Vincent na enige pogingen toch een stap te ver. En het proces, de massahysterie die daarna ontstaat en zijn principes maken hem star en laten hem Adrian de de deur wijzen.
Het is een jeugdroman en dat blijkt misschien uit Adrian die vaak onnadenkend en impulsief is, terwijl je hem zou willen waarschuwen. Maar ja welke puber wil gewaarschuwd worden en wil al te ver vooruit denken. Hij wordt dus afgewezen en om na de goot en na de luxe weer terug naar de goot te moeten zonder liefde, kan niet. Hij zint dus op wraak. Wraak die in het derde deel van de triologie zal komen. En toch blijf ik hopen - tegen al mijn historisch besef in, maar ach het is tenslotte fictie - dat het goed af gaat lopen.

Dagboeken 1970 - 1971. Schrijven om je zelf te kennen en je zo te kunnen tonen.

In het zevende deel van de dagboeken van Frida Vogels gaat het slecht met haar. Ze verkeert in een depressie, kan nauwelijks nog schrijven, niet wandelen en is er soms van overtuigd dat ze een heks is. Dat ze anderen kwaad bezorgt, eerst haar broer Michiel en nu haar man Enzo. Haar enige keuze lijkt haar om weg te gaan bij haar man. Want E. ziet Frida alleen maar zoals hij haar wil zien en niet zoals zij zichzelf ziet en aan hem wil tonen. Alle pogingen die ze daar tot nu toe voor heeft ondernomen hebben geen resultaat gehad.
In de dagboeken zie je haar op het diepst (dat hoop je althans) van haar ongeluk en haar langzaam weer opkrabbelen. Door een vriendschap, door een verblijf van een aantal maanden in Amsterdam - ook al is dat niet geheel geslaagd. Door de ruzies over het werk met haar man (en dan lees je ook hoe er in die jaren om het minste of geringste werd gestaakt) want dan moet hij haar onbedoeld als iemand anders zien dan hij had gewild.
De dood van haar vader komt onverwacht, terwijl op de reis die ze een aantal maanden daarvoor samen hadden gemaakt, het gewenste en gevreesde gesprek over zijn mislukte huwelijk met haar moeder niet gevoerd is. Ze realiseert zich meer van hem gehouden te hebben dan ze zich realiseerde. Tegelijkertijd beseft ze altijd door hem teleurgesteld te zijn. Maar toch durft ze weer meer te gaan schrijven om te tonen wie ze is. In dit dagboek doet ze dat op onnavolgbare wijze. Zo schrijven er weinig over zichzelf. Dat raakt.

Crater Lake.

Het is echt onwaarschijnlijk blauw, Crater Lake. Diep in de wildernis van Oregon, ligt het diepste en blauwste meer van de VS. Een voormalige vulkaan, nu een caldera gevuld met water. In augustus ligt er nog sneeuw. Je rijdt er om heen, je kijkt, je wandelt en je kijkt, kijkt en neemt foto's.

De Hef, maar dan anders.

Even dacht ik ondanks de reis toch gewoon in Rotterdam te zijn. Maar nee Portland is echt anders, al hebben ze ook hefbruggen.

Industrieel erfgoed in Ulft. DRU.

De afgelopen tijd ben ik een paar keer in het Ruhrgebied geweest en daar het industrieel erfgoed bekeken. Het blijft indrukwekkend de grotendeels verlaten fabrieken en terreinen. In Rotterdam hebben we op Heijplaat het RDM-terrein met de Onderzeebootloods. Zondag was ik voor de verjaardag van mijn vader in de Achterhoek en daar brachten we een bezoek aan de DRU-fabriek in Ulft. Het terrein van de voormalige ijzergieterij is en wordt omgebouwd naar woningen, een theater, een restaurant en een evenementenhal. Indrukwekkende hallen, mooie details en een plek die veel beloofd. Kijk voor meer informatie op DRU-fabriek.